Marigny l'Eglise - Les Settons 27 km Dag 31

Ik lag om 19.30 uur al te rusten gisterenavond en hoopte vanmorgen toch weer wakker te worden na zo een vermoeiende dag als gisteren. Gelukkig was ik weer heerlijk uitgerust en na een schamel Frans ontbijt kon ik direct  beginnen aan een flinke afdaling. Sofie en Antoine, tof dat ik te gast mocht zijn in jullie 300 jaar oude chateau wat ligt op meer dan 400 mt hoogte. Het was een heerlijke morgen en de energie die ik bij me droeg wilde ik graag zo houden. Het was heerlijk en de eerste drie uur in de morgen waren geweldig. Amper modder want de grond hier bestond ook uit zand/grind/gravel wat natuurlijk veel beter absorbeert dan die vieze klei met slip. Ik was helemaal alleen op de wereld, en in de bossen ben ik he-le-maal niemand tegen gekomen vanmorgen terwijl de Fransen toch alwéér een vrije dag hebben vandaag. Jullie trouwens ook. Ik niet, ik moet er weer tegenaan vandaag. Soms kom ik boven de 500mt en kan ik lekker uitrusten op een paar dikke keien die ze daar voor mij hebben neergelegd en begin ik in de regel al aan mijn blog. In het gehucht Dun-les-Places ligt een bakker en volgens Google zou die open moeten zijn, maar ik ga er voor een grote teleurstelling even niet van uit. En jawel hoor, zo gesloten als een bakker kan zijn, hartstikke TOE !!! Ik kon wel weer wat op inmiddels en zag in een zijstraat enkele mensen lopen in hun zondagse kleding. Das hier niet gebruikelijk dus ik nam er een kijkje. Er lag hier een mooi groot restaurant die ik over het hoofd had gezien. Ik mocht voor deze Familie uit Zwitserland even een familie foto maken. De dochter was wel geïnteresseerd in mijn wandeltocht. Ik bestelde een omelet en aardappels en was blij dat ik hier even had aangeschoven. Ik betaalde snel want ik zag in de verte donkere wolken op komen zetten. Nee hè, niet alweer. Ik had gezien dat ik de route vandaag kon afkorten over de harde weg met 5 km, wat iets fijner loopt. Er stopte een busje of ik geen grijze hond had zien lopen, hij was er van tussen, nee jammer, succes. Het was niet druk op de harde weg maar ik zag al gauw dat ik het niet droog ging houden. Op mijn app zag ik ook geen gebouw of afdak in de buurt, dus bij de 1e druppels was het direct regenpak aan. Ik hoorde het flink donderen en moest ook nog het bos in. Het was verschrikkelijk noodweer. Ik kon op een gegeven moment niet meer door omdat er een sterke stroom regen naar beneden kwam. Ik zette me op een dikke kei, regenpak aan, de rugzak in de hoes onder, onder de paraplu, en maar afwachten op beter weer. Maar het hield voorlopig niet op, ik werd koud en vond het toch maar niks hier in het bos. Ik ben niet gauw bang maar veilig vond ik het ook niet want het bliksemde behoorlijk en in de buurt sloeg het hard in. Lezers, ooit eens doen voor de spanning en het geluid. Uiteindelijk moest ik toch weer een keertje in de benen. Ik verdwaalde ook nog, mijn telefoon was leeg, de pouwerbank lag onder in de rugzak en het pad werd ook nog eens onbegaanbaar. Had ik gisteren ook al niet een horrordag gehad? Waarom is me geen beter weer gegund? Hoe lang ga ik dit nog volhouden, de moed zakt me toch wel een heel stuk in mijn doorweekte schoenen, maar voor de rest gaat het goed. Eindelijk bij Lac Settons aangekomen was het precies wat ik me het had voorgesteld. De deuren van de restaurants waren al lang niet meer open geweest. Ik kwam hier tenslotte ook voor de camping en die was open, maar had hier weinig zin in. Alles was doorweekt ondanks de hoes die er om heen zat. Ik liep rechts van het meer naar een hotel wat ik daar zag liggen. Het is niet anders maar vandaag gaan we dan toch mijn 1e hotel nemen als er plek is. De eigenaar was even weg en ik ontmoette binnen 4 Fransen. Ja hoor hier is nog wel plek, zeiden ze. Dit hier is een motorhotel, de motors staan binnen. Tien minuten later zat ik aan een heerlijke birra moretti en een sleutel van een kamer. Mijn kamer was na een half uur behangen met alles wat nat was. En dat was alles, ook de slaapzak en de matras waren doorweekt. Dit noodweer heeft veel nattigheid achtergelaten. Wat een heerlijke hete douche was het, hier knapt een doorweekte pelgrim weer een beetje van op. Nu we toch hier zijn ga ik er ook echt van genieten, heerlijk dineren met enkele wijntjes en dan de beentjes weer te rusten leggen voor morgen, want dan heb ik weer een camping op het oog. Het gezegde heet, de aanhouder wint.