Grado - Salas 23 km Dag 104

Ontbijt om 06.30 uur,  vertrek om 07.00 uur. Leuk om te zien hoe het er smorgens aan toe gaat met zoveel mensen die allemaal op tijd weg willen. Ik zat relaxt mijn tosti met ham en kaas te eten, jus en koffie erbij en je ziet ze voorbij lopen. De Duitse was haar oplader kwijt, de Spanjaard wist niet meer waar zijn schoenen stonden enz enz enz. Het was nog een beetje schemerig toen ik samen met Dario het mooie gebouw verliet. Er zou wat geklommen moeten worden vandaag maar volgens mij viel dat voor mij wel mee. Het miezelde vanmorgen, maar net niet genoeg om de jas of plu te hoeve gebruiken. Het was lekker wandelen en al gauw liep ik weer alleen. Deed me vandaag opnieuw denken aan de smalle paadjes in Frankrijk. Ergens vond ik een pet op de camino en dacht de eigenaar ervan voor me wel ergens te vinden. Op een terras in Cornellano trof ik een groep pelgrims waar ik plaats bij nam en dronk er mijn cola. De pet was niet van deze groep. Het was nog vroeg en ik zou over 10km al op mijn bestemming aankomen dus ik temperen mijn snelheid nog meer. Bij een grindafgraving trof ik twee Spanjaarden waarvan een de pet nog niet miste. Grasias signora. Graag gedaan signor. Op dit stuk haalde Dario me in en zelfs Anna was al tot zover. Ook sloot de Spanjaard Carlos bij ons aan en namen plaats onder een graanhuisje wat een café was maar vandaag niet open was. Weer op pad liepen we een Fransman tegen het lijf en vroegen hem om van dit internationale gezelschap een foto te maken met al onze 4 verschillende kleuren regenhoezen om onze rugzak. We hadden een leuk gesprek tussen vijf verschillende landen wat onze premiers van ieder land niet voor mekaar had gekregen. Zo gaat dat op de camino, vrienden maken en begrepen worden. Op een tafel lagen allemaal kiezelstenen en er lag een stift bij, zoals meerdere pelgrims liet ook ik mijn handtekening achter. Er staan hier veel citroen en sinaasappelbomen die overvol hangen. Aangekomen in het stadje Salas namen we gedrieën een lekkere Tinta Verano. Dit is een mix van rode wijn en tonic en wat heerlijk smaakt. Mirjam was ons voorbij gelopen en belde vanuit de albergue waar we bleven. De albergue lag om de hoek en was erg mooi, met keuken en een Nederlandse eigenaar. Het personeel, allemaal tijdelijke krachten waren buitenlands. Samen hebben we de boodschappen gedaan waar Dario straks een goede Italiaanse pasta van gaat maken, ik verheug me er nu al op. Vanessa is iets verder doorgelopen en het stel uit Roggel Milou en Tom en hond Indi komen steeds dichterbij, zo leuk. We beslissen iedere dag onze route samen maar ik geef te kennen niet al te ver te gaan en de km's beperkt te houden, want ook vandaag had ik wel verder gekunt maar het gaat nu wel heel erg hard. Ik zie de afstanden steeds korter worden en dat vind ik allesbehalve gerust gevend, het is hier leuk, gezellig en ben het lopen nog lang niet moe maar weet dat het einde nu toch wel gaat naderen. Fysiek ben ik nog steeds in topconditie waar bij de andere toch wel kwaaltjes opspelen. We hebben met ons viertjes de wasmachine laten draaien en de droger, om 21.00 uur heeft ieder weer een schone kleerkast voor € 2,00 p.p. De keuken is helaas bezet tot 20.30 uur pas dan kan Dario beginnen aan onze maaltijd toch ontstond hierover later grote onenigheid. Blijkt dat je hier alleen kunt eten als je betaald voor het avondeten, zelf de keuken gebruiken was niet toegestaan na 17.00 uur. Dit was ons niet verteld vanmiddag en zaten we met onze boodschappen te kijken. De Nederlandse eigenaar kwam op onze kamer uitleg geven en er ontstond een woordenwisseling met Anna. Zolang er gasten in de keuken zaten, pelgrims dus, mochten wij niet komen koken. Om 21.00 uur werden we pas toegelaten in de keuken, moesten nog koken en eten natuurlijk, hierna afwassen en we hadden nog een toetje van ijs en aardbeien, dit laatste gaf bij de eigenaar de doorslag en kwam met de mededeling dat de keuken om 22.00uur op slot ging en wij per direct de keuken moesten verlaten waarna Anna opnieuw even haar mening uitte maar ik hield wijs mijn mond wat ik er ook van dacht en liep met het ijs naar boven gevolgd door de rest met het bakje aardbeien. Op de kamer was gelukkig maar een andere pelgrim en hij vond het allemaal wel oké en zielig van de eigenaar. Later konden we de lol er ook wel van inzien en zaten met ons vieren uit één ijsbreker te eten, hoe gezellig was dat?  Samen op de camino maakt broederschap.