Chabreloche - Noirétable 19 km Dag 42

Of dat ik goed geslapen heb, of dat 't regent ? Nou beiden. Het regent al een tijdje, niet hard maar als je er maar lang genoeg in staat wordt je nat. Alles achter gelaten zoals ik het aan trof en de sleutel terug naar het gemeentehuis. Het eerste stuk was een mooie leuke beklimming door prachtig ruikende brem. Het ging langzaam hoger maar het begon ook steeds harder te regenen. Héél hard dus. Ik wordt moedeloos, hoe krijg ik de energie nog in mijn lijf. De apotheek heeft vast medicatie voor weer depressies. De temperatuur lag rond 7 grd en ik kreeg het vreselijk koud. Het was weer berg op en berg af de hele dag over dikke rotsen en losliggende keien. Het water liep er niet tussendoor maar kolkte er door heen. Heel gevaarlijk trouwens. Ik kon van de kou mijn stokken nog niet meer vasthouden en rusten of ergens zitten kon ik ook wel vergeten. In een gehucht met 4 woningen waren wel overkappingen maar daar hadden de bewoners een barricade voor gemaakt zodat de wandelaars hier geen gebruik van konden maken. Ik vond toch een houtschuurtje waar ik even een klein stukje stokbrood kon eten, en weer verder want ik kreeg het alleen maar kouder. Ik liep op een hoogte dat ik in de mist liep waar het nog kouder werd. Ook de bossen werden weer steeds natter, grote plassen die weer glad werden. Plaatsen waar grote vrachtwagens reden die diepe sporen achterlieten. Ik loop voorovergebogen met de pet op en moet heel goed opletten dat ik de markeringen hierdoor niet mis wat 2x is gebeurd en ik terug kon, want een andere weg is er niet. Veel foto's heb ik vandaag niet gemaakt, mijn handen waren veel te koud en door die vele regen was ik bang dat mijn telefoon nat zou worden en ermee op zou houden, ja dan heb ik echt een probleem. Ik slaap vandaag bij de nonnen in een klooster waar ik had gereserveerd. De zuster hield mijn hand vast bij binnenkomst en rilde met me mee. De rekening voor overnachting was groot genoeg, maar is wel met dinner en ontbijt. Ik verheugde me enorm op een hete douche die toen ik eronder stond geen warm water had. Had je mijn gezicht toen eens moeten zien. Aankleden maar weer en naar beneden. Dat kan niet zegt ze, je zult wel iets fout doen. Zij mee naar boven, o toch geen warm water. Beneden troffen we de monteur, ja wij werken er momenteel aan. Tuurlijk, net vandaag. Twee uur later kon ik onder de hete douche, tijd; 30 minuten. Buiten is het 9 grd, gevoelstemperatuur is 6. Mijn matras en slaapzak waren toch nog nat geworden ondanks de hoes die er de hele dag over hing. Alles ligt nu te drogen, de verwarming op 5. Alles moet morgen weer droog zijn zodat het weer nat kan worden, want de voorstellingen zijn niet goed. Een boer hier in Frankrijk vertelde dat in de krant stond dat dit in 80 jaar nog niet was voorgevallen. Ik zal toch blij zijn als ik in Le Puy en Valley ben al is het alleen al om meer pelgrims te ontmoeten, nu wordt het toch wel heel erg eenzaam. Denk nog een km of 130. Met deze bijna onbegaanbare paden zijn het misschien nog wel 6 dagen. Ik vraag me tijdens de inspanningen wel eens af waar ik toch nog al die energie vandaan haal, had niet verwacht dat ik nog zo sterk zou zijn. Had ik van tevoren geweten dat dit me allemaal te wachten stond, was ik dan even zo goed vertrokken? NOOIT. Om 19.00 uur kon ik beneden komen eten. De zusters waren met 10 en allemaal hadden ze een donkere huidskleur. Aan mijn tafel zaten nog vijf Fransen die hier ook sliepen. Het eten was heerlijk en al kijkend naar buiten regende het nog steeds op een hoogte van 1100 mtr.