La Mesa - Castro 22 km Dag 108

De Duitse Anna is niet alleen een goed zanglerares maar ook een goede snurkster. Ik kon toch al niet goed slapen omdat ik gisteren van Tom & Milou vervelend nieuws heb gekregen. Indi had pijn aan een voet en Milou was niet erg optimistisch voor vandaag. Het zal toch niet zo zijn dat je met nog 8 dagen te gaan de camino moet verlaten. Ik vond het zo sneu voor hun, dat ik er een slechte nachtrust van heb gehad. Vanmorgen stond ik in het restaurant voor mijn ontbijt toen ik Tom buiten zag en hij vertelde me dat ze niet konden vertrekken vandaag en naar de dierenarts moesten met Indi. Een kennis van hun die deze dag toch zou komen en in de buurt op vakantie was kwam hun ophalen met de auto om naar de dierenarts te rijden. Ik liep wat verdrietig de camino op, wat volgens Vanessa die een dag op me vooruit is, een perfecte dag zou worden. Helaas was het mistig op deze hoogte vandaag zodat het uitzicht tegenviel. Ik liep lange tijd met Anna uit Rome over en we besloten na twee uurtjes in een café-Restaurant even een break te nemen. Hier trof ik Joyce uit Nederland weer en ze was erg enthousiast over mijn tocht. Toen ik na een half uur weer een kwartier on-route was stopte er al toeterend een auto met Tom, Milou en de kennis op weg naar de dierenarts, succes jongens. In het stadje erna stak ik een kaars op in de kerk voor Indi dat alles goed zou gaan komen. Ik moest ook nodig weer eens geld uit de automaat gaan trekken want veel moet hier contant betaald worden. Ik trof Anna uit Duitsland en Mirjam opnieuw en we besloten gezamenlijk wat te gaan drinken, we hadden immers tijd genoeg want de reservering in Castro waar ik in eerste instantie met Tom, Milou en de kennis zou verblijven was nu voor hun en Lucas een Duitse jongen. De albergue lag rustig gelegen in een boerengehucht waar 16 pelgrims konden slapen en vanavond ook dineren. Toen ik later buiten zat na mijn iedere - dag - doe - dingen te hebben gedaan, kreeg ik fantastisch nieuws te horen. Milou berichtte me dat het met Indi naar omstandigheden goed ging en niks aan haar gewrichten mankeerde en waarschijnlijk een irritatie aan een wondje had. Ze besloten in Lugo te blijven vanavond en overmorgen, en dan weer proberen om met ons mee te gaan  lopen. Ik was zo blij voor hun want het zou toch afschuwelijk zijn om nu te moeten stoppen met nog 7 dagen te gaan. Iedereen ligt of zit buiten te genieten met of zonder drankje en het leven van een pelgrim is dan zo slecht nog niet. Het is alleen in de ochtend strondvervelend als pelgrims al rond 06.00 uur opstaan, je met de zaklamp in je gezicht schijnen, veel teveel kabaal maken naar mijn mening en pas drie of vier uur later dan mij in de volgende albergue aankomen die middag. Wat is mijn grootste wens als ik thuis ben ?  Uit mezelf wakker worden om 08.00uur in de morgen zonder zes alarmen van telefoons die afgaan, geen  gesnurk of schijnwerpers die in je gezicht schijnen, dit lijkt me zalig. Anna speelt prachtig ucelele, het instrument draagt ze al vanaf het begin van de Del Norte met zich mee. Ze speelt nu buiten in de hangmat, ik word er heel rustig van. Om 19.00 uur was het eten, er was niks aan over en niet helemaal mijn ding maar oké.  Het is nog heerlijk weer dus ieders zit nog buiten en bespreekt de komende dagen van de camino. Ik heb nog een wens, dat Indi weer op 4 poten komt te staan.